Een nieuw begin

Lente wordt  door velen geassocieerd met bomen die uitlopen, bloemen en lekker weer. De duisternis hebben we achter ons gelaten en het is ’s avonds weer langer licht. Lente betekent echter ook maartse buien en soms in april nog een witte hoed. Persoonlijk vind ik de lente het meest verwarrende jaargetijde. Het is geen winter, maar zeker ook nog geen zomer. Regelmatig laat ik mijn jas thuis om er halverwege achter te komen dat ik waarschijnlijk een flinke kou aan het oplopen ben. Of ik neem juist een dikke jas mee, die even later als een natte dweil van het zweet om mijn schouders hangt.

In een mensenleven zou je het voorjaar kunnen vergelijken met wedergeboorte. Het oude heb je achter je gelaten en het nieuwe moet nog aanvangen. Een soort niemandsland, waarin je gemakkelijk terug kunt vallen in oude bekende gewoonten. Het is niet voor niets dat van alle goede voornemens die we zo rond de jaarwisseling hebben genomen er een paar maanden later al niets meer over blijft. We hebben simpelweg nog geen tijd gehad om positieve ervaringen op te doen met ons nieuwe gedrag, die ons zouden kunnen helpen te herinneren dat het een goed idee was om een nieuwe weg in te slaan.

Zo kun je besloten hebben om te stoppen met roken, om er na een paar weken achter te komen dat de wereld er zonder die alles bedekkende grijze nevel, behoorlijk akelig uit kan zien. Maar als je jezelf de tijd zou gunnen om te wennen aan je nieuwe heldere blik, zou je ook kunnen zien dat je niet langer in een trein zit die je naar allerlei ongewenste oorden brengt, dat je aan het stuur zit van je eigen levensvoertuig en dat je de keuze hebt om naar links of naar rechts te gaan. Maar net zo makkelijk is het om overmoedig te worden en in die keuzes te grote stappen te willen maken, omdat je nog geen idee hebt van de hobbels op je nieuwe pad. Je bent er bijvoorbeeld achter gekomen dat ook jij het waard bent om gehoord te worden en hebt eindelijk de moed gevonden om je uit te spreken. Maar in het vuur van je nieuwe ontdekking vergeet je maar al te gemakkelijk dat dit ook voor anderen geldt en het wordt je vervolgens niet in dank afgenomen dat jij nu degene bent die anderen niet meer hoort.

Net zoals je er in het voorjaar verstandig aan doet om je voor te bereiden op zowel warmte als kou, doe je er in tijden van grote beslissingen verstandig aan om niet meteen alle schepen achter je te verbranden, maar eerst eens rustig te gaan zitten en te kijken naar wat je achter wilt laten en naar wat je mogelijk tegen gaat komen. Bij veel natuurvolkeren is het de gewoonte om je dan een tijdje terug te trekken uit het dagelijkse leven. Je laat de bekende wereld achter je en trekt letterlijk het bos of de woestijn in. In eenheid met de natuur kun je dan langzaam het oude loslaten en aan het nieuwe wennen.

In onze samenleving is dit slechts voor enkelen weggelegd. We hebben gewoon geen tijd en ruimte meer om ons op deze manier voor te bereiden. Wat wel kan is onze plannen delen met een ander. Iemand die er geen belang bij heeft om je een bepaalde richting op te sturen. Een gids voor wie het simpel een levensweg is om te helpen met het scheppen van orde in de chaos. Je bent welkom in mijn praktijk.

error: Content is protected !!